RSS
Header

Stefan van der Kamp doet buiten gewoon verslag.
Hij werkt als fotograaf, redacteur en regisseur.

Zwaar maar waard. De beklimming van de Mount Kinabalu.

dsc6334
Voordat we aan Kinabalu beginnen nog even terug naar de zonsopkomst op het Indonesische eiland Java.
dsc6335
We genoten van de eerste zonnestralen die het gevecht aan gingen met de wolkendeken die over de bomen heen lag.
dsc6339
Een prachtige uitzicht over de Bromo vulkaan, maar het heeft ons weinig tot geen moeite gekost. De meer dan 2000 meter waren we niet op eigen kracht opgeklommen. Een 4x4 bracht ons bijna tot aan de top. Is er geen plek waar je het op eigen kracht mag proberen?
img_0112
Wie zoekt zal vinden. Op het eiland Borneo ligt een van de hoogste bergen van Zuid-Oost Azië: Mount Kinabalu met de piek op 4095 meter.
img_0115
De top is alleen te voet te bereiken. Er zijn twee routes. De route via de Timpohon gate en de route via de Mesilau gate. Timpohon is de kortste en langst bestaande route. Wij kozen voor de recenter geopende Mesilau route. Deze route is twee kilometer langer.
img_0128
Het voordeel van deze route is dat de natuur nog weinig heeft ingeboet.
img_0130
Het regenwoud is er op sommige gedeeltes dicht begroeid.
img_0134
Onderweg zien we prachtige 'apenbekers', zoals de locals ze noemen. Ze heten apenbekers, omdat apen ze ook wel gebruiken om uit te drinken.
img_0139
De apenbeker lokt met zijn bonte verschijningsvorm en versiering insecten en reptielen om in de beker van de nectar te drinken. Eenmaal in de beker zijn de wanden zo glibberig dat ze de weg terug niet kunnen maken. En dus verdrinken ze in de nectar. Ratten en vogels vallen soms zelfs ten prooi aan de plant. Een enkele vleermuis kan in symbiose met de plant leven door in hem te schuilen. De plant leeft vervolgens van de uitwerpselen van de vleermuis.
img_0150
De ondergrond van de beklimming verandert continue gedurende de klim.
img_0137
Door het verre van monotone karakter van de Mesilau route is het een aangename klim.
img_0155
We lopen veel door wolken tot we deze ontstijgen.
img_0159
En de eerste toppen van de Mount Kinabalu zichtbaar worden. Dit worden de 'ezelsoren' genoemd.
img_0160
Nadat de Mesilau route en de Timpohon route samen zijn gekomen is het nog twee uur naar het rustpunt Laban Rata.
img_0168
Veel rust krijgen we niet. De hoogte en de inspanning eisen hun tol en het is moeilijk om in slaap te komen voordat we om 2 uur 's nachts weer wakker worden om de laatste 2.8 kilometer omhoog te hiken. Hoofdpijn en verhoogde temperaturen vallen ons ten deel, maar we zetten door.
img_0176
Eenmaal aan het klimmen voelen we ons beter. Een touw vastgemaakt aan de rotsen wijst ons de weg.
img_0197
Na een paar zware uren in het donker omhoog bereiken we de top. Het regent en waait. De gevoelstemperatuur ligt onder het vriespunt en helaas kunnen we niet lang van het uitzicht genieten.
img_0199
Omdat ik teveel dingen tegelijk doe, een extra trui aan trekken, afdalen, fotograferen, krijgt de hoogteziekte plotseling vat op me. Ik krijg een misselijkheidsaanval waarvan ik bijna flauw val. Mijn gevoel zegt dat ik niet meer verder wil, maar mijn verstand en de gids manen mij om snel te gaan afdalen om de hoogteziekteverschijnselen tegen te gaan.
gopr8211
Het is in de koude regen en wind een zware afdaling terwijl ik me voel alsof ik elk moment over mijn nek kan gaan. De gids heeft zo zijn eigen manier om de regen tegen te gaan.
img_0213
Na een uur afdalen voel ik me al beter.
img_0210
Mirre heeft gelukkig geen last van hoogteziekte bij de afdaling.
img_0216
De echte helden zijn de locals die dagelijks 30 tot 60 kilo op hun rug nemen om naar het rustpunt te dragen.
img_0220
De beklimming was zwaar, maar was het waard. Met dank aan onze gids die de hele klim vrolijk naast ons meeliep.

Comment with Facebook

Comment on site