RSS
Header

Stefan van der Kamp doet buiten gewoon verslag.
Hij werkt als fotograaf, redacteur en regisseur.

De donkere dagen in Vietnam

Bigpicture | Hike , Kitesurf , Travel

Van het donker naar het licht.

In Vietnam reisden we van de donkere dagen in het noorden naar het zonovergoten zuiden. Klik hier om de fotoserie te bekijken.

Waar schildpadden spelen: Sipadan

Bigpicture | Travel

In de Celebeszee, ten oosten van Borneo, ligt een piepklein eiland genaamd Sipadan. Een ware speeltuin voor schildpadden.

Zwaar maar waard. De beklimming van de Mount Kinabalu.

Bigpicture | Hike , Travel

 

De beklimming van de Mount Kinabalu is mede mogelijk gemaakt door de locals die dagelijks 30-60 kilo eten en andere waren naar het rustkamp op meer dan 3000 meter te voet vervoeren. Voor ons fotoverhaal van de beklimming klik hier.

Vliegensvlug naar Bali

Artikel | Travel

 

Na ons duikavontuur op het Thaise eiland Koh Tao is het tijd voor de jungle in Koh Sok. In Koh Sok ligt een natuurpark waar je verschillende hikes kunt doen. Ondanks de zinderende hitte pakken we ons stevig in met een lange broek, degelijke bergschoenen en onze sokken over de broek. Dit alles tegen de bloedzuigers waarvoor we gewaarschuwd waren. Je zou kunnen zeggen dat het geholpen heeft: we zijn niet gebeten. We hebben er echter ook geen gezien. Na Koh Sok laten we Thailand achter ons en vervolgen we onze reis via Georgetown richting Kuala Lumper.

Reizen over land in Thailand is een belevenis op zich. De mensen die je vervoeren praten geen tot gebrekkig Engels en diegene bij wie we onze kaartjes kochten evenmin. Stickers met de eindbestemming op onze t-shirts vertellen de bestuurders bij overstapplekken waar wij heen moeten. Wijzelf hebben echter geen idee hoe lang het nog duurt, hoe vaak we nog moeten overstappen of hoe ons volgende vervoersmiddel eruit ziet.

Een boot, twee bussen, twee tuktuks en vijf gepimpte minivans verder zijn we in Kuala Lumpur. Om de tijd te doden voor onze vlucht naar Bali zijn we omhoog gegaan bij de Petronas torens. Ooit de hoogste torens ter wereld, maar nu hebben ze in Dubai hoogheidswaan.

Ook leuk in Kuala Lumpur: het vogelpark op loopafstand van het centrum.

Aangekomen op Bali verenigden wij ons met de wereldreizigers Casper & Marieke die net anderhalve maand door Australië hebben getoerd. Marieke en Casper zijn dit jaar getrouwd en zijn meteen gezegend met een zwangerschap. Dus we hielden rekening met onze dikke buik. We begonnen ons verblijf op Bali in Kuta. Een plek die geliefd is bij de Australische vakantiejongeren en dan ook vol is gebouwd met hotels, winkels en discotheken (in 2005 werd in een van de discotheken een aanslag gepleegd door terroristen). Er zijn in Kuta enorm veel toeristendingetjes die je kan doen. Wat te denken van je voeten in een aquarium met visjes steken die de dode huid van je tenen af snoepen.

Het strand van Kuta staat ramvol met locals die surfboards in alle soorten en maten verhuren. Ideaal voor Casper & Stefan om de golfsurfskills bij te werken. Hoge vijf!

Na Kuta gingen we naar Ubud. Dat is het episch centrum van de benen-in-je-nek-crew: de yoga-yogi aanhangers. Je komt ze er tegen in alle levels van zen. Elke banaan die je in Ubud koopt is organisch. In plaats van leren hoe je je benen in je nek kan leggen wilden wij wat van de omgeving zien en huurden we een scooter: het vervoersmiddel op Bali.

We kwam aan bij Gunung Kawi, een Hindu bezienswaardigheid van honderden jaren oud. Er loopt een rivier waar aan weerszijde in de berg gigantische beelden zijn uitgehakt. Het haalt het niet bij Petra in Jordanie, maar toch een knap staaltje werk. Helaas waren de locals drukker met ons beeldjes proberen te verkopen dan uitleg geven over het complex. Nergens stond iets over het complex uitgelegd. Dus dat zul je zelf moeten Googlen.

Verfrissend. Een verse kokosnoot delen.

Ubud is een van de toeristische hotspots, dus om de drukte te ontsnappen moeten we de wandelschoenen aantrekken.

Na een uurtje lopen ontdekken we dat Bali niet alleen bestaat uit drukke straten met een overvloed aan scooters.

Tijd voor een thee.

Tussen de Balinese rijstvelden.

In Ubud is er een Monkey Sanctuary. Wat zoveel betekent als een tempelcomplex met apen die de bezoekers niet ongemoeid laten. Voor we het wisten hing er een aap aan Stefan zijn broek. De aap wilde waarschijnlijk het land ontvluchten want hij hing precies aan de zak waar de paspoorten in zaten. Er waren ook lieve apen. Casper wist deze prachtfoto van een moeder met jong te maken.

Na nog wat de omgeving verkend te hebben..

..was het tijd voor Casper en Marieke om weer naar Nederland te vertrekken. Hun avontuur zat er weer op.

Wij vervolgden onze weg naar het zuiden van Bali. Hier zijn enkele van de beste surfplekken ter wereld. Namen als Ulu Watu en Pedang Pedang klinken net zo heftig als ze zijn op een hoge dag. Lange lijnen breken in secties uiteen over rif voor de kust en het verblijf is minstens zo spectaculair. Gebouwd op kliffen van tientallen meters hoog. Op lage dagen gaat Stefan het water in om te surfen terwijl Mirre geniet van een boekje lezen.

Het verblijf is bij een Indonesische familie thuis met een enorme mangoboom voor de deur. En heerlijk geurende bloemen en planten.

Het is nogal een open woning en de eerste spin, kakkerlak, en dode salamander is inmiddels gespot op het toilet.

Morgen is het over met boekjes lezen in het openluchttoilet. Onze reis gaat verder naar Java.

Buiten adem. Leren duiken op Koh Tao.

Artikel | Travel

Surat Thani is ons vertrekpunt voor de nachtboot naar Koh Tao.

 

Na een paar uur geslapen te hebben word ik wakker. Ventilators dansen van links naar rechts op anderhalve meter van mijn hoofd. Links naast me ligt een Aziatische man en ik kan niet goed zien of hij zijn ogen nou open of dicht heeft. Rechts ligt Mirre met haar oordoppen in naar de ventilators te staren. Hoewel ik nooit vrijwillig in bootattracties van pretparken ga lig ik nu toch een nacht lang op een dansend schip. De boot gaat op en neer over de golven. We zijn ergens tussen Surat Thani en het Thaise eiland Koh Tao. Een eiland dat bekend staat om het duiken. We hebben gehoord dat er fabelachtig gedoken kan worden en, je bent Nederlander of je bent het niet, het is een van de goedkoopste plekken om een duikdiploma te halen. Dat is een nacht in een eftelingattractie wel waard.

 

De nachtboot van Surat Thani naar Ko Thao. Iedere passagier krijgt slechts een halve meter bij 1.80 om op te slapen. Gelukkig voor ons was de boot niet vol en hadden we genoeg ruimte om te liggen.

Anders dan deze foto doet vermoeden is de zee bij Ko Thao over het algemeen erg rustig. Ik heb mijn best moeten doen om een golfje te vinden waarmee ik deze foto kon maken.

Nadat ik meerdere albums bewust heb afgeluisterd ben ik blijkbaar toch in slaap gevallen. Als ik wakker word en door de ramen kijk zie ik in de ochtendschemer een dichtbegroeide berg opdoemen. Links daarvan is de haven waar we aanleggen. Half slaapdronken komen Mirre en ik van de boot af en ontmoeten daar iemand die ons naar de duikschool wil brengen. Daar aangekomen hebben we al snel een kamer en vallen we weer in slaap.

Voor onze kamer staat een geestenhuis. Voor veel Thai is het gebruikelijk om offers aan de overledenen te brengen en men doet dit bij dit soort huisjes in de vorm van eten, wierook en bloemen. Het eten wordt meestal door vogels opgegeten.

Als we wakker worden begint de eerste duikcursus. Een zogeheten Padi Open Water Course brengt je de beginselen van het duiken bij zodat je op open zee kan duiken tot 18 meter diepte. Er komt het een en ander aan theorie bij kijken dus we nemen plaats in de schoolbanken. Het voelt eigenlijk wel leuk. Mirre en ik zijn allebei strebertjes en dus is het zaak als eerste de vragenlijsten af te werken en zoveel mogelijk goed te hebben. Nerd alert!
Nerd alert!
Een Thaise wandversiering met paarden.
De overstap van de speedboot naar de duikboot.

Na wat basishandelingen in het zwembad te hebben geleerd is het tijd voor een duik op zee. Met een speedboot worden we naar een grotere boot gebracht waar de luchttanks in lange rijen staan opgesteld zodat we vanaf de boot meerdere duiken kunnen maken. Na ons opblaasbare luchtvest en de luchtslangen aan de fles te hebben bevestigd gaan we het water in. De eerste afdaling is goud waard. Het moment dat je een nieuwe wereld betreedt en de scholen vissen met alle kleuren van de regenboog om je heen ziet cirkelen is onbeschrijvelijk. Op de bodem van de zee oefenen we met de duikinstructeur wat je moet doen als je je masker verliest of luchttoevoer uit je mond geraakt. Ondertussen worden we omringd door koraalvissen van alle soorten en maten.
Mirre stapt van de boot af om te gaan duiken.
Enjoy your dive!
Deze lange dunne vissen zwemmen vlak onder het wateroppervlak.
Het koraal zelf is al de moeite waard voor een duik.
Mirre aan de bubbels.
De vis rechtsboven met alle kleuren van de regenboog is een zogeheten Parrot Fish.

Als we de Open Water cursus na vier dagen hebben afgerond zijn we eigenlijk nog niet voldaan. We besluiten voor de vervolgcursus te gaan waarbij je leert navigeren, ‘s nachts te duiken en tot 30 meter diep te duiken. De eerste duik gaan we meteen tot 30 meter diepte waar een Amerikaans oorlogsschip ligt. Hoe dieper je gaat hoe meer kleuren verdwijnen uit het lichtspectrum. Niemand van onze groep wist op die diepte te raden dat de duikinstructeur een tomaat in zijn hand had, omdat rood de eerste kleur is die verdwijnt uit het spectrum. Diezelfde avond maakten we een nachtduik in het donker. ‘S nachts  komen er andere vissen tevoorschijn zoals de grote barracuda’s en blue spotted stingray’s. Je zwemt onder water met een zaklamp en als je deze uit doet is het compleet donker. Plankton geeft echter licht in het donker als je er langs gaat en het is dan ook een prachtige lichtshow als je met je handen en benen beweegt.
Links loopt de boei omhoog naar de oppervlakte.

De laatste dag van de Advanced Open Water Course begon met de visidentificatie. Het zicht was echter zo slecht dat we niet tot nauwelijks aan het identificeren van vissen toekwamen. We zagen ongeveer twee meter voor ons uit waardoor we ons voornamelijk op de rotsformatie en op ons polskompas moesten focussen om de weg te kunnen vinden. Het lukte goed en door een handje vast te houden lukte het Mirre en mij om bij elkaar te blijven en uiteindelijk de juiste boei omhoog te vinden.
Door middel van het controleren van mijn adem probeer ik op hetzelfde punt te ‘zweven’. Ofwel een neutrale bouyancy te behalen.

De tweede duik die dag op de spot Twin Rocks begon met oefeningen voor de bouyancy. De mate waarin je omhoog, omlaag of neutraal blijft hangen in het water. Door in te ademen en uit te ademen kan je omhoog en naar beneden gaan onder water of zelfs zweven op dezelfde plek wat natuurlijk de ultieme uitdaging is. We zagen deze duik kleine ‘Nemo-vissen’  in een anemoon en toen we aan de oppervlakte kwamen wachtte ons een grote verassing. De duikinstructeur schreeuwt van de boot dat er een Whale Shark aanwezig is en we zwemmen snel naar de plek waar deze gezien is.
Op het moment dat ik mijn hoofd onder water doe zie ik het adembenemende beest voor mijn neus.

Een close-up van de kop van de Whale Shark. De vis eet voornamelijk Plankton en is ongevaarlijk voor mensen. De grootste Whale Shark ooit gemeten is langer dan 12 meter. Wij hadden te maken met een klein exemplaar van ‘slechts’ enkele meters.

Mirre zwemt naast me en samen zwemmen we geruime tijd naast de Whale Shark. Het beest blijft rustig onder alle aandacht en zwemt vergezelt door tientalle andere vissen.  Steeds meer mensen duiken in het water van de boten om de Whale Shark van dichtbij te zien. Omdat ik nog lucht over heb van het duiken kan ik goed onder water blijven zwemmen, maar de lucht gaat snel achteruit als een persoon naast me mijn reserveluchtslang gebruikt om ook onder water te kunnen zwemmen. Als de lucht op is probeer ik zo lang mogelijk op een ademteug onder water te blijven om niks van het schouwspel te hoeven missen. Buiten adem kom ik terug op de boot. Iedereen heeft een brede glimlach op het gezicht behalve die ene persoon die de Whale Shark heeft gemist. Wat een finale van onze duikcursus!
Mooi zijn ook de vissen die continue onder de Whale Shark meezwemmen. De Homo Sapiens wordt ook wel in extase samen met de Whale Shark waargenomen.

De laatste dag brengen we door met snorkelen waarbij Mirre en ik nog oog in oog komen met een flinke triggerfish. Die schijnt te kunnen bijten en ik moet toegeven dat ik wel een beetje bang was, zo bang zelfs dat ik geen foto nam maar snel wegzwom toen deze op mij af kwam. De vis heeft zich echter gedragen en wij zijn met een voldaan gevoel door gaan reizen.
Een zonsondergang op Koh Tao.

Bamboe bij? We reizen nu verder langs Chumphon en Khao Sok richting Maleisië. We kunnen niks anders doen dan duiken op Koh Tao van harte aan te raden. De foto’s bij dit artikel zijn van Dean Nahum, Mirre & Stefan van der Kamp.