De Killer Tree (expliciet)

Deze op het eerste gezicht normale boom zorgt bij het horen van de gruwelijke functie voor rillingen door de ruggengraat. De boom staat op Choeung Ek. De naam van een verzameling massagraven in de buurt van hoofdstad Phnom Penh. De boom met de bijnaam Killing Tree werd door de beulen van de Khmer Rouge gebruikt om baby’s tegen dood te slaan. Volgens de Khmer Rouge was het beter om tien onschuldige mensen op te pakken dan een schuldige te laten gaan. En als de Khmer Rouge besloot dat er iemand schuldig werd bevonden was er het adagium: “To dig up the grass, one has to remove even the roots.” Gecombineerd met paranoia leverde deze lijfspreuken een cocktail voor het massaal vermoorden van baby’s tot volwassenen van de eigen bevolking. Op de foto zie je een gat in de grond, onder de toren. Dit is een van de massagraven waar de mensen in werden gegooid. De toren op de achtergrond is een gedenkplek. Een verzamelplaats van schedels en botten die uit de graven zijn gehaald. In verschillende verdiepingen liggen de schedels gesorteerd op leeftijd toen ze stierven. Nog niet alle botten, kleding en schedels zijn geborgen. Toen wij over de Killing Fields liepen zagen we kleding, tanden en botten uit de grond komen. Deze plek laat geen mens ongeroerd. Gerechtigheid is er echter voor de slachtoffers nog niet geweest. Er is slechts een gevangenisdirecteur voor het Cambodja-tribunaal verschenen en veroordeeld.

De koe zegt boe-m

Van het bezoek aan de killing fields en gevangenis S-21 bij Phnom Penh waren we van ons stuk gebracht. Maar dan komt het absurde van het land dat Cambodja heet. We worden gevraagd of we na het bezoek aan deze gedenkplaatsen stoom af willen blazen: op de shooting range. De vraag is of we zin hebben om met een AK-47 te schieten, op een levend doelwit. Een kip, of als we geld over hebben een koe. Al moeten we dan wel een raketwerper huren, een raket kopen, en verplicht een AK-47 huren. Dit is om de koe uit zijn lijden te verlossen als deze nog niet dood is na de raketinslag.

We hebben de koe gewoon boe, in plaats van boem, laten zeggen om de volgende redenen.

• Het gevoel van het aanbod is alsof we net een concentratiekamp hebben bezocht uit de Tweede Wereldoorlog en dan worden gevraagd of we zin hebben om een koe te vergassen.
• Onder de Cambodiaanse bevolking is honger nog steeds een begrip wat leeft. Voedsel verspillen door een koe op te blazen is doodzonde.
• Dieren voor het plezier opblazen is sadistisch.

Wat moet je dan doen nadat je naar een indrukwekkende plek als de Killing Fields bent geweest? Daarvoor kregen we een uitstekende tip.

Rijst naar het weeshuis brengen

Als kind had ik wel eens dat ik mijn bord niet leeg wilde eten, omdat ik bijvoorbeeld de spruitjes niet lekker vond. Dan zei mijn moeder altijd: eet je bord leeg, want de kindjes in Afrika zouden er van smullen… Enfin, waarschijnlijk komt de uitspraak meerderen wel bekend voor. Ik dacht haar dan te slim af te zijn door te zeggen dat we de spruitjes dan wel konden opsturen in een envelop. Maar dan gaf mijn moeder weer aan dat het bedorven zou zijn op het moment dat de spruitjes dan aan zouden komen. En uiteindelijk gingen dan met wat appelmoes als glijmiddel de spruiten richting mijn maag.

Hier in Cambodja zit je zo dicht op de armoede dat je je bord niet leeg hoeft te eten. Er lopen genoeg kinderen en volwassenen over straat die je bord graag met je willen delen. Omdat je daar maar een enkeling mee helpt besloten we om toch te gaan voor een manier van helpen waar dezelfde persoon mee kwam die ons het koeien schieten had aangeraden: rijst naar een weeshuis brengen. De Lighthouse Orphanage vangt kinderen op van verschillende achtergronden die hun ouders zijn verloren.

Een zak rijst van 50 kilo waar je 700 tot 1000 kinderporties uit haalt kost 50 dollar. Je kan het zelf gaan brengen of via de website een donatie doen. Het leuke van zelf brengen is de rondleiding door het weeshuis en het voetballen met de kinderen.

Weeshuis in de strijd tegen slavernij

Een weeshuis is een belangrijk instrument in de strijd tegen mensenhandelaren. Arme jongens en meisjes worden maar al te makkelijk verkocht aan bordeelhouders of vissers die gratis arbeidskrachten zoeken. De slavernij is springlevend vandaag de dag. Een weeshuis is een plek waar op de kinderen wordt gelet en zo voorkom je dat ze ten prooi vallen aan mensenhandelaren. Organisaties als International Justice Mission en ook de CNN zette zich actief in tegen moderne slavernij. Kijk hoe je kan helpen op hun websites.

Cambodja is een vakantieland

Dit klinkt wellicht als een sombere opsomming van redenen om het land te mijden. Maar vakantie vieren in Cambodja zorgt voor een beleving die ongeveer alle emotiegebieden van de mens bespeelt. Je kan hier huilen en sidderen van de gruwelijkheden die hier hebben plaats gevonden. Je kan hier intens blij zijn met de bevolking omdat die tijd voorbij is. Samen de vrijheid vieren en blijven werken voor meer rechtvaardigheid door de juiste initiatieven te ondersteunen van de bevolking. Verbaasd genieten van een bezienswaardigheid zoals de bomentempel (zie foto) nabij Angkor Wat, waar de bomen de tempel zijn gaan overwoekeren. Een attractie van wereldklasse.

De boottrip tussen Siem Reap en Battambang waarbij voortdurend kinderen vol enthousiasme ons lachend en zwaaiend begroeten laat een onuitwisbare indruk achter. Ze bezitten weinig tot niets en hebben voornamelijk elkaar. De blijdschap van de kinderen is niet gespeeld en de lach is van oor tot oor. Zo weinig hebben en zo blij zijn. Daar kunnen wij als westerlingen nog veel van leren. Een vakantie naar Cambodja laat geen mens ongeroerd.

In Vietnam reisden we van de donkere dagen in het noorden naar het zonovergoten zuiden. Klik hier om de fotoserie te bekijken.

In de Celebeszee, ten oosten van Borneo, ligt een piepklein eiland genaamd Sipadan. Een ware speeltuin voor schildpadden.

De beklimming van de Mount Kinabalu is mede mogelijk gemaakt door de locals die dagelijks 30-60 kilo eten en andere waren naar het rustkamp op meer dan 3000 meter te voet vervoeren. Voor ons fotoverhaal van de beklimming klik hier.

Na ons duikavontuur op het Thaise eiland Koh Tao is het tijd voor de jungle in Koh Sok. In Koh Sok ligt een natuurpark waar je verschillende hikes kunt doen. Ondanks de zinderende hitte pakken we ons stevig in met een lange broek, degelijke bergschoenen en onze sokken over de broek. Dit alles tegen de bloedzuigers waarvoor we gewaarschuwd waren. Je zou kunnen zeggen dat het geholpen heeft: we zijn niet gebeten. We hebben er echter ook geen gezien. Na Koh Sok laten we Thailand achter ons en vervolgen we onze reis via Georgetown richting Kuala Lumper.

Reizen over land in Thailand is een belevenis op zich. De mensen die je vervoeren praten geen tot gebrekkig Engels en diegene bij wie we onze kaartjes kochten evenmin. Stickers met de eindbestemming op onze t-shirts vertellen de bestuurders bij overstapplekken waar wij heen moeten. Wijzelf hebben echter geen idee hoe lang het nog duurt, hoe vaak we nog moeten overstappen of hoe ons volgende vervoersmiddel eruit ziet.

Een boot, twee bussen, twee tuktuks en vijf gepimpte minivans verder zijn we in Kuala Lumpur. Om de tijd te doden voor onze vlucht naar Bali zijn we omhoog gegaan bij de Petronas torens. Ooit de hoogste torens ter wereld, maar nu hebben ze in Dubai hoogheidswaan.

Ook leuk in Kuala Lumpur: het vogelpark op loopafstand van het centrum.

Aangekomen op Bali verenigden wij ons met de wereldreizigers Casper & Marieke die net anderhalve maand door Australië hebben getoerd. Marieke en Casper zijn dit jaar getrouwd en zijn meteen gezegend met een zwangerschap. Dus we hielden rekening met onze dikke buik. We begonnen ons verblijf op Bali in Kuta. Een plek die geliefd is bij de Australische vakantiejongeren en dan ook vol is gebouwd met hotels, winkels en discotheken (in 2005 werd in een van de discotheken een aanslag gepleegd door terroristen). Er zijn in Kuta enorm veel toeristendingetjes die je kan doen. Wat te denken van je voeten in een aquarium met visjes steken die de dode huid van je tenen af snoepen.

Het strand van Kuta staat ramvol met locals die surfboards in alle soorten en maten verhuren. Ideaal voor Casper & Stefan om de golfsurfskills bij te werken. Hoge vijf!

Na Kuta gingen we naar Ubud. Dat is het episch centrum van de benen-in-je-nek-crew: de yoga-yogi aanhangers. Je komt ze er tegen in alle levels van zen. Elke banaan die je in Ubud koopt is organisch. In plaats van leren hoe je je benen in je nek kan leggen wilden wij wat van de omgeving zien en huurden we een scooter: het vervoersmiddel op Bali.

We kwam aan bij Gunung Kawi, een Hindu bezienswaardigheid van honderden jaren oud. Er loopt een rivier waar aan weerszijde in de berg gigantische beelden zijn uitgehakt. Het haalt het niet bij Petra in Jordanie, maar toch een knap staaltje werk. Helaas waren de locals drukker met ons beeldjes proberen te verkopen dan uitleg geven over het complex. Nergens stond iets over het complex uitgelegd. Dus dat zul je zelf moeten Googlen.

Verfrissend. Een verse kokosnoot delen.

Ubud is een van de toeristische hotspots, dus om de drukte te ontsnappen moeten we de wandelschoenen aantrekken.

Na een uurtje lopen ontdekken we dat Bali niet alleen bestaat uit drukke straten met een overvloed aan scooters.

Tijd voor een thee.

Tussen de Balinese rijstvelden.

In Ubud is er een Monkey Sanctuary. Wat zoveel betekent als een tempelcomplex met apen die de bezoekers niet ongemoeid laten. Voor we het wisten hing er een aap aan Stefan zijn broek. De aap wilde waarschijnlijk het land ontvluchten want hij hing precies aan de zak waar de paspoorten in zaten. Er waren ook lieve apen. Casper wist deze prachtfoto van een moeder met jong te maken.

Na nog wat de omgeving verkend te hebben..

..was het tijd voor Casper en Marieke om weer naar Nederland te vertrekken. Hun avontuur zat er weer op.

Wij vervolgden onze weg naar het zuiden van Bali. Hier zijn enkele van de beste surfplekken ter wereld. Namen als Ulu Watu en Pedang Pedang klinken net zo heftig als ze zijn op een hoge dag. Lange lijnen breken in secties uiteen over rif voor de kust en het verblijf is minstens zo spectaculair. Gebouwd op kliffen van tientallen meters hoog. Op lage dagen gaat Stefan het water in om te surfen terwijl Mirre geniet van een boekje lezen.

Het verblijf is bij een Indonesische familie thuis met een enorme mangoboom voor de deur. En heerlijk geurende bloemen en planten.

Het is nogal een open woning en de eerste spin, kakkerlak, en dode salamander is inmiddels gespot op het toilet.

Morgen is het over met boekjes lezen in het openluchttoilet. Onze reis gaat verder naar Java.

Surat Thani is ons vertrekpunt voor de nachtboot naar Koh Tao.

Na een paar uur geslapen te hebben word ik wakker. Ventilators dansen van links naar rechts op anderhalve meter van mijn hoofd. Links naast me ligt een Aziatische man en ik kan niet goed zien of hij zijn ogen nou open of dicht heeft. Rechts ligt Mirre met haar oordoppen in naar de ventilators te staren. Hoewel ik nooit vrijwillig in bootattracties van pretparken ga lig ik nu toch een nacht lang op een dansend schip. De boot gaat op en neer over de golven. We zijn ergens tussen Surat Thani en het Thaise eiland Koh Tao. Een eiland dat bekend staat om het duiken. We hebben gehoord dat er fabelachtig gedoken kan worden en, je bent Nederlander of je bent het niet, het is een van de goedkoopste plekken om een duikdiploma te halen. Dat is een nacht in een eftelingattractie wel waard.

De nachtboot van Surat Thani naar Ko Thao. Iedere passagier krijgt slechts een halve meter bij 1.80 om op te slapen. Gelukkig voor ons was de boot niet vol en hadden we genoeg ruimte om te liggen.

Anders dan deze foto doet vermoeden is de zee bij Ko Thao over het algemeen erg rustig. Ik heb mijn best moeten doen om een golfje te vinden waarmee ik deze foto kon maken.

Nadat ik meerdere albums bewust heb afgeluisterd ben ik blijkbaar toch in slaap gevallen. Als ik wakker word en door de ramen kijk zie ik in de ochtendschemer een dichtbegroeide berg opdoemen. Links daarvan is de haven waar we aanleggen. Half slaapdronken komen Mirre en ik van de boot af en ontmoeten daar iemand die ons naar de duikschool wil brengen. Daar aangekomen hebben we al snel een kamer en vallen we weer in slaap.

Voor onze kamer staat een geestenhuis. Voor veel Thai is het gebruikelijk om offers aan de overledenen te brengen en men doet dit bij dit soort huisjes in de vorm van eten, wierook en bloemen. Het eten wordt meestal door vogels opgegeten.

Een Thaise wandversiering met paarden.

We staan op het punt om op reis te gaan. Op onze bruiloft vroegen we de genodigde gasten om een bijdrage voor deze reis. We waren erg blij met de cadeaus waarmee we een goed begin hadden om door te sparen. En nu is het zover. Drie maanden gaan we op ontdekkingsreis door de landen van Zuid-Oost Azië. De backpacks liggen klaar en het avontuur kan beginnen.

Het samen reizen is ons twee jaar geleden al goed bevallen toen we door Zuid-Amerika reisden en onder andere Peru, Bolivia, Chili en Argentinië bezochten. We pakten het stokje na onze bruiloft op met het hiken van de West Highland Way in Schotland (waar je in dit bericht foto’s van ziet) en vliegen deze dagen naar Thailand. Daar begint de reis.

Op deze plek proberen we jullie op de hoogte te houden van onze belevenissen in woord en beeld. Als we te klef zijn moet je het zeggen.

This year I met up a couple of times with Ruben Versluis in South-Africa & Zanzibar. This is my profile of Ruben Versluis: the right guy as your ride guide.

The Norwegian snowkiter Bjørn Kaupang speeds up a ramp and grabs his skies nicely positioned in a cross. The snowkite season in Norway is nearly to start. Bjørn invited me for the season opening on the 25th of November.

This year I met up with Bjørn Kaupang in Norway. He is the most inspiring snowkiter I saw performing during my stay. One day I went out with him for a photoshoot which I will feature later on in the Big Picture section. For now watch the master kitelooping the only road that runs from east to west on the Hardangervidda plateau.