<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="0.92">
<channel>
	<title>Stefan van der Kamp &#124; Freelance Media Professional</title>
	<link>http://www.stefanvanderkamp.nl</link>
	<description>Doet buiten gewoon verslag &#124; Reports from the outside</description>
	<lastBuildDate>Tue, 24 Jan 2012 10:21:55 +0000</lastBuildDate>
	<docs>http://backend.userland.com/rss092</docs>
	<language>en</language>
	<!-- generator="WordPress/3.1.1" -->

	<item>
		<title>Killing Tree &amp; Killing Cow in Cambodja</title>
		<description><![CDATA[Cambodja is het meest aangrijpende land waar we doorheen reizen. Een land waar in de laatste 25 jaar van de vorige eeuw een kwart van de bevolking is uitgemoord. En ondanks deze recente gruwelijkheden hebben de Cambodjanen, of ook wel Khmer genoemd, een onuitwisbare glimlach, een aanstekelijke openheid en een vertrouwen waar helaas te vaak misbruik van wordt gemaakt. Cambodja is een land dat geen mens ongeroerd laat en daarom een uitstekende plek voor een vakantie. Een greep uit de bizarre en hoopgevende gebeurtenissen in Cambodja. De Killer Tree (expliciet) Deze op het eerste gezicht normale boom zorgt bij het horen van de gruwelijke functie voor rillingen door de ruggengraat. De boom staat op Choeung Ek. De naam van een verzameling massagraven in de buurt van hoofdstad Phnom Penh. De boom met de bijnaam Killing Tree werd door de beulen van de Khmer Rouge gebruikt om baby&#8217;s tegen dood te slaan. Volgens de Khmer Rouge was het beter om tien onschuldige mensen op te pakken dan een schuldige te laten gaan. En als de Khmer Rouge besloot dat er iemand schuldig werd bevonden was er het adagium: &#8220;To dig up the grass, one has to remove even the roots.&#8221; Gecombineerd met paranoia leverde deze lijfspreuken een cocktail voor het massaal vermoorden van baby&#8217;s tot volwassenen van de eigen bevolking. Op de foto zie je een gat in de grond, onder de toren. Dit is een van de massagraven waar de mensen in werden gegooid. De toren op de achtergrond is een gedenkplek. Een verzamelplaats van schedels en botten die uit de graven zijn gehaald. In verschillende verdiepingen liggen de schedels gesorteerd op leeftijd toen ze stierven. Nog niet alle botten, kleding en schedels zijn geborgen. Toen wij over de Killing Fields liepen zagen we kleding, tanden en botten uit de grond komen. Deze plek laat geen mens ongeroerd. Gerechtigheid is er echter voor de slachtoffers nog niet geweest. Er is slechts een gevangenisdirecteur voor het Cambodja-tribunaal verschenen en veroordeeld. De koe zegt boe-m Van het bezoek aan de killing fields en gevangenis S-21 bij Phnom Penh waren we van ons stuk gebracht. Maar dan komt het absurde van het land dat Cambodja heet. We worden gevraagd of we na het bezoek aan deze gedenkplaatsen stoom af willen blazen: op de shooting range. De vraag is of we zin hebben om met een AK-47 te schieten, op een levend doelwit. Een kip, of als we geld over hebben een koe. Al moeten we dan wel een raketwerper huren, een raket kopen, en verplicht een AK-47 huren. Dit is om de koe uit zijn lijden te verlossen als deze nog niet dood is na de raketinslag. We hebben de koe gewoon boe, in plaats van boem, laten zeggen om de volgende redenen. Het gevoel van het aanbod is alsof we net een concentratiekamp hebben bezocht uit de Tweede Wereldoorlog en dan worden gevraagd of we zin hebben om een koe te vergassen. Onder de Cambodiaanse bevolking is honger nog steeds een begrip wat leeft. Voedsel verspillen door een koe op te blazen is doodzonde. Dieren voor het plezier opblazen is sadistisch. Wat moet je dan doen nadat je naar een indrukwekkende plek als de Killing Fields bent geweest? Daarvoor kregen we een uitstekende tip. Rijst naar het weeshuis brengen Als kind had ik wel eens dat ik mijn bord niet leeg wilde eten, omdat ik bijvoorbeeld de spruitjes niet lekker vond. Dan zei mijn moeder altijd: eet je bord leeg, want de kindjes in Afrika zouden er van smullen&#8230; Enfin, waarschijnlijk komt de uitspraak meerderen wel bekend voor. Ik dacht haar dan te slim af te zijn door te zeggen dat we de spruitjes dan wel konden opsturen in een envelop. Maar dan gaf mijn moeder weer aan dat het bedorven zou zijn op het moment dat de spruitjes dan aan zouden komen. En uiteindelijk gingen dan met wat appelmoes als glijmiddel de spruiten richting mijn maag. Hier in Cambodja zit je zo dicht op de armoede dat je je bord niet leeg hoeft te eten. Er lopen genoeg kinderen en volwassenen over straat die je bord graag met je willen delen. Omdat je daar maar een enkeling mee helpt besloten we om toch te gaan voor een manier van helpen waar dezelfde persoon mee kwam die ons het koeien schieten had aangeraden: rijst naar een weeshuis brengen. De Lighthouse Orphanage vangt kinderen op van verschillende achtergronden die hun ouders zijn verloren. Een zak rijst van 50 kilo waar je 700 tot 1000 kinderporties uit haalt kost 50 dollar. Je kan het zelf gaan brengen of via de website een donatie doen. Het leuke van zelf brengen is de rondleiding door het weeshuis en het voetballen met de kinderen. Weeshuis in de strijd tegen slavernij Een weeshuis is een belangrijk instrument in de strijd tegen mensenhandelaren. Arme jongens en meisjes worden maar al te makkelijk verkocht aan bordeelhouders of vissers die gratis arbeidskrachten zoeken. De slavernij is springlevend vandaag de dag. Een weeshuis is een plek waar op de kinderen wordt gelet en zo voorkom je dat ze ten prooi vallen aan mensenhandelaren. Organisaties als International Justice Mission en ook de CNN zette zich actief in tegen moderne slavernij. Kijk hoe je kan helpen op hun websites. Cambodja is een vakantieland Dit klinkt wellicht als een sombere opsomming van redenen om het land te mijden. Maar vakantie vieren in Cambodja zorgt voor een beleving die ongeveer alle emotiegebieden van de mens bespeelt. Je kan hier huilen en sidderen van de gruwelijkheden die hier hebben plaats gevonden. Je kan hier intens blij zijn met de bevolking omdat die tijd voorbij is. Samen de vrijheid vieren en blijven werken voor meer rechtvaardigheid door de juiste initiatieven te ondersteunen van de bevolking. Verbaasd genieten van een bezienswaardigheid zoals de bomentempel (zie foto) nabij Angkor Wat, waar de bomen de tempel zijn gaan overwoekeren. Een attractie van wereldklasse. De boottrip tussen Siem Reap en Battambang waarbij voortdurend kinderen vol enthousiasme ons lachend en zwaaiend begroeten laat een onuitwisbare indruk achter. Ze bezitten weinig tot niets en hebben voornamelijk elkaar. De blijdschap van de kinderen is niet gespeeld en de lach is van oor tot oor. Zo weinig hebben en zo blij zijn. Daar kunnen wij als westerlingen nog veel van leren. Een vakantie naar Cambodja laat geen mens ongeroerd. &#160; &#160; &#160; &#160; &#160;]]></description>
		<link>http://www.stefanvanderkamp.nl/2012/01/24/killing-tree-killing-cow-in-cambodja/</link>
			</item>
	<item>
		<title>De donkere dagen in Vietnam</title>
		<description><![CDATA[In Vietnam reisden we van de donkere dagen in het noorden naar het zonovergoten zuiden. Klik hier om de fotoserie te bekijken.]]></description>
		<link>http://www.stefanvanderkamp.nl/2012/01/23/de-donkere-dagen-in-vietnam/</link>
			</item>
	<item>
		<title>Waar schildpadden spelen: Sipadan</title>
		<description><![CDATA[In de Celebeszee, ten oosten van Borneo, ligt een piepklein eiland genaamd Sipadan. Een ware speeltuin voor schildpadden.]]></description>
		<link>http://www.stefanvanderkamp.nl/2011/12/27/waar-schildpadden-spelen-sipadan/</link>
			</item>
	<item>
		<title>Zwaar maar waard. De beklimming van de Mount Kinabalu.</title>
		<description><![CDATA[&#160; De beklimming van de Mount Kinabalu is mede mogelijk gemaakt door de locals die dagelijks 30-60 kilo eten en andere waren naar het rustkamp op meer dan 3000 meter te voet vervoeren. Voor ons fotoverhaal van de beklimming klik hier.]]></description>
		<link>http://www.stefanvanderkamp.nl/2011/12/22/zwaar-maar-waard-de-beklimming-van-de-mount-kinabalu/</link>
			</item>
	<item>
		<title>Vliegensvlug naar Bali</title>
		<description><![CDATA[&#160; Na ons duikavontuur op het Thaise eiland Koh Tao is het tijd voor de jungle in Koh Sok. In Koh Sok ligt een natuurpark waar je verschillende hikes kunt doen. Ondanks de zinderende hitte pakken we ons stevig in met een lange broek, degelijke bergschoenen en onze sokken over de broek. Dit alles tegen de bloedzuigers waarvoor we gewaarschuwd waren. Je zou kunnen zeggen dat het geholpen heeft: we zijn niet gebeten. We hebben er echter ook geen gezien. Na Koh Sok laten we Thailand achter ons en vervolgen we onze reis via Georgetown richting Kuala Lumper. Reizen over land in Thailand is een belevenis op zich. De mensen die je vervoeren praten geen tot gebrekkig Engels en diegene bij wie we onze kaartjes kochten evenmin. Stickers met de eindbestemming op onze t-shirts vertellen de bestuurders bij overstapplekken waar wij heen moeten. Wijzelf hebben echter geen idee hoe lang het nog duurt, hoe vaak we nog moeten overstappen of hoe ons volgende vervoersmiddel eruit ziet. Een boot, twee bussen, twee tuktuks en vijf gepimpte minivans verder zijn we in Kuala Lumpur. Om de tijd te doden voor onze vlucht naar Bali zijn we omhoog gegaan bij de Petronas torens. Ooit de hoogste torens ter wereld, maar nu hebben ze in Dubai hoogheidswaan. Ook leuk in Kuala Lumpur: het vogelpark op loopafstand van het centrum. Aangekomen op Bali verenigden wij ons met de wereldreizigers Casper &#38; Marieke die net anderhalve maand door Australië hebben getoerd. Marieke en Casper zijn dit jaar getrouwd en zijn meteen gezegend met een zwangerschap. Dus we hielden rekening met onze dikke buik. We begonnen ons verblijf op Bali in Kuta. Een plek die geliefd is bij de Australische vakantiejongeren en dan ook vol is gebouwd met hotels, winkels en discotheken (in 2005 werd in een van de discotheken een aanslag gepleegd door terroristen). Er zijn in Kuta enorm veel toeristendingetjes die je kan doen. Wat te denken van je voeten in een aquarium met visjes steken die de dode huid van je tenen af snoepen. Het strand van Kuta staat ramvol met locals die surfboards in alle soorten en maten verhuren. Ideaal voor Casper &#38; Stefan om de golfsurfskills bij te werken. Hoge vijf! Na Kuta gingen we naar Ubud. Dat is het episch centrum van de benen-in-je-nek-crew: de yoga-yogi aanhangers. Je komt ze er tegen in alle levels van zen. Elke banaan die je in Ubud koopt is organisch. In plaats van leren hoe je je benen in je nek kan leggen wilden wij wat van de omgeving zien en huurden we een scooter: het vervoersmiddel op Bali. We kwam aan bij Gunung Kawi, een Hindu bezienswaardigheid van honderden jaren oud. Er loopt een rivier waar aan weerszijde in de berg gigantische beelden zijn uitgehakt. Het haalt het niet bij Petra in Jordanie, maar toch een knap staaltje werk. Helaas waren de locals drukker met ons beeldjes proberen te verkopen dan uitleg geven over het complex. Nergens stond iets over het complex uitgelegd. Dus dat zul je zelf moeten Googlen. Verfrissend. Een verse kokosnoot delen. Ubud is een van de toeristische hotspots, dus om de drukte te ontsnappen moeten we de wandelschoenen aantrekken. Na een uurtje lopen ontdekken we dat Bali niet alleen bestaat uit drukke straten met een overvloed aan scooters. Tijd voor een thee. Tussen de Balinese rijstvelden. In Ubud is er een Monkey Sanctuary. Wat zoveel betekent als een tempelcomplex met apen die de bezoekers niet ongemoeid laten. Voor we het wisten hing er een aap aan Stefan zijn broek. De aap wilde waarschijnlijk het land ontvluchten want hij hing precies aan de zak waar de paspoorten in zaten. Er waren ook lieve apen. Casper wist deze prachtfoto van een moeder met jong te maken. Na nog wat de omgeving verkend te hebben.. ..was het tijd voor Casper en Marieke om weer naar Nederland te vertrekken. Hun avontuur zat er weer op. Wij vervolgden onze weg naar het zuiden van Bali. Hier zijn enkele van de beste surfplekken ter wereld. Namen als Ulu Watu en Pedang Pedang klinken net zo heftig als ze zijn op een hoge dag. Lange lijnen breken in secties uiteen over rif voor de kust en het verblijf is minstens zo spectaculair. Gebouwd op kliffen van tientallen meters hoog. Op lage dagen gaat Stefan het water in om te surfen terwijl Mirre geniet van een boekje lezen. Het verblijf is bij een Indonesische familie thuis met een enorme mangoboom voor de deur. En heerlijk geurende bloemen en planten. Het is nogal een open woning en de eerste spin, kakkerlak, en dode salamander is inmiddels gespot op het toilet. Morgen is het over met boekjes lezen in het openluchttoilet. Onze reis gaat verder naar Java.]]></description>
		<link>http://www.stefanvanderkamp.nl/2011/12/10/vliegensvlug-naar-bali/</link>
			</item>
	<item>
		<title>Buiten adem. Leren duiken op Koh Tao.</title>
		<description><![CDATA[Surat Thani is ons vertrekpunt voor de nachtboot naar Koh Tao. &#160; Na een paar uur geslapen te hebben word ik wakker. Ventilators dansen van links naar rechts op anderhalve meter van mijn hoofd. Links naast me ligt een Aziatische man en ik kan niet goed zien of hij zijn ogen nou open of dicht heeft. Rechts ligt Mirre met haar oordoppen in naar de ventilators te staren. Hoewel ik nooit vrijwillig in bootattracties van pretparken ga lig ik nu toch een nacht lang op een dansend schip. De boot gaat op en neer over de golven. We zijn ergens tussen Surat Thani en het Thaise eiland Koh Tao. Een eiland dat bekend staat om het duiken. We hebben gehoord dat er fabelachtig gedoken kan worden en, je bent Nederlander of je bent het niet, het is een van de goedkoopste plekken om een duikdiploma te halen. Dat is een nacht in een eftelingattractie wel waard. &#160; De nachtboot van Surat Thani naar Ko Thao. Iedere passagier krijgt slechts een halve meter bij 1.80 om op te slapen. Gelukkig voor ons was de boot niet vol en hadden we genoeg ruimte om te liggen. Anders dan deze foto doet vermoeden is de zee bij Ko Thao over het algemeen erg rustig. Ik heb mijn best moeten doen om een golfje te vinden waarmee ik deze foto kon maken. Nadat ik meerdere albums bewust heb afgeluisterd ben ik blijkbaar toch in slaap gevallen. Als ik wakker word en door de ramen kijk zie ik in de ochtendschemer een dichtbegroeide berg opdoemen. Links daarvan is de haven waar we aanleggen. Half slaapdronken komen Mirre en ik van de boot af en ontmoeten daar iemand die ons naar de duikschool wil brengen. Daar aangekomen hebben we al snel een kamer en vallen we weer in slaap. Voor onze kamer staat een geestenhuis. Voor veel Thai is het gebruikelijk om offers aan de overledenen te brengen en men doet dit bij dit soort huisjes in de vorm van eten, wierook en bloemen. Het eten wordt meestal door vogels opgegeten. Als we wakker worden begint de eerste duikcursus. Een zogeheten Padi Open Water Course brengt je de beginselen van het duiken bij zodat je op open zee kan duiken tot 18 meter diepte. Er komt het een en ander aan theorie bij kijken dus we nemen plaats in de schoolbanken. Het voelt eigenlijk wel leuk. Mirre en ik zijn allebei strebertjes en dus is het zaak als eerste de vragenlijsten af te werken en zoveel mogelijk goed te hebben. Nerd alert! Nerd alert! Een Thaise wandversiering met paarden. De overstap van de speedboot naar de duikboot. Na wat basishandelingen in het zwembad te hebben geleerd is het tijd voor een duik op zee. Met een speedboot worden we naar een grotere boot gebracht waar de luchttanks in lange rijen staan opgesteld zodat we vanaf de boot meerdere duiken kunnen maken. Na ons opblaasbare luchtvest en de luchtslangen aan de fles te hebben bevestigd gaan we het water in. De eerste afdaling is goud waard. Het moment dat je een nieuwe wereld betreedt en de scholen vissen met alle kleuren van de regenboog om je heen ziet cirkelen is onbeschrijvelijk. Op de bodem van de zee oefenen we met de duikinstructeur wat je moet doen als je je masker verliest of luchttoevoer uit je mond geraakt. Ondertussen worden we omringd door koraalvissen van alle soorten en maten. Mirre stapt van de boot af om te gaan duiken. Enjoy your dive! Deze lange dunne vissen zwemmen vlak onder het wateroppervlak. Het koraal zelf is al de moeite waard voor een duik. Mirre aan de bubbels. De vis rechtsboven met alle kleuren van de regenboog is een zogeheten Parrot Fish. Als we de Open Water cursus na vier dagen hebben afgerond zijn we eigenlijk nog niet voldaan. We besluiten voor de vervolgcursus te gaan waarbij je leert navigeren, &#8216;s nachts te duiken en tot 30 meter diep te duiken. De eerste duik gaan we meteen tot 30 meter diepte waar een Amerikaans oorlogsschip ligt. Hoe dieper je gaat hoe meer kleuren verdwijnen uit het lichtspectrum. Niemand van onze groep wist op die diepte te raden dat de duikinstructeur een tomaat in zijn hand had, omdat rood de eerste kleur is die verdwijnt uit het spectrum. Diezelfde avond maakten we een nachtduik in het donker. &#8216;S nachts  komen er andere vissen tevoorschijn zoals de grote barracuda&#8217;s en blue spotted stingray&#8217;s. Je zwemt onder water met een zaklamp en als je deze uit doet is het compleet donker. Plankton geeft echter licht in het donker als je er langs gaat en het is dan ook een prachtige lichtshow als je met je handen en benen beweegt. Links loopt de boei omhoog naar de oppervlakte. De laatste dag van de Advanced Open Water Course begon met de visidentificatie. Het zicht was echter zo slecht dat we niet tot nauwelijks aan het identificeren van vissen toekwamen. We zagen ongeveer twee meter voor ons uit waardoor we ons voornamelijk op de rotsformatie en op ons polskompas moesten focussen om de weg te kunnen vinden. Het lukte goed en door een handje vast te houden lukte het Mirre en mij om bij elkaar te blijven en uiteindelijk de juiste boei omhoog te vinden. Door middel van het controleren van mijn adem probeer ik op hetzelfde punt te &#8216;zweven&#8217;. Ofwel een neutrale bouyancy te behalen. De tweede duik die dag op de spot Twin Rocks begon met oefeningen voor de bouyancy. De mate waarin je omhoog, omlaag of neutraal blijft hangen in het water. Door in te ademen en uit te ademen kan je omhoog en naar beneden gaan onder water of zelfs zweven op dezelfde plek wat natuurlijk de ultieme uitdaging is. We zagen deze duik kleine &#8216;Nemo-vissen&#8217;  in een anemoon en toen we aan de oppervlakte kwamen wachtte ons een grote verassing. De duikinstructeur schreeuwt van de boot dat er een Whale Shark aanwezig is en we zwemmen snel naar de plek waar deze gezien is. Op het moment dat ik mijn hoofd onder water doe zie ik het adembenemende beest voor mijn neus. Een close-up van de kop van de Whale Shark. De vis eet voornamelijk Plankton en is ongevaarlijk voor mensen. De grootste Whale Shark ooit gemeten is langer dan 12 meter. Wij hadden te maken met een klein exemplaar van &#8216;slechts&#8217; enkele meters. Mirre zwemt naast me en samen zwemmen we geruime tijd naast de Whale Shark. Het beest blijft rustig onder alle aandacht en zwemt vergezelt door tientalle andere vissen.  Steeds meer mensen duiken in het water van de boten om de Whale Shark van dichtbij te zien. Omdat ik nog lucht over heb van het duiken kan ik goed onder water blijven zwemmen, maar de lucht gaat snel achteruit als een persoon naast me mijn reserveluchtslang gebruikt om ook onder water te kunnen zwemmen. Als de lucht op is probeer ik zo lang mogelijk op een ademteug onder water te blijven om niks van het schouwspel te hoeven missen. Buiten adem kom ik terug op de boot. Iedereen heeft een brede glimlach op het gezicht behalve die ene persoon die de Whale Shark heeft gemist. Wat een finale van onze duikcursus! Mooi zijn ook de vissen die continue onder de Whale Shark meezwemmen. De Homo Sapiens wordt ook wel in extase samen met de Whale Shark waargenomen. De laatste dag brengen we door met snorkelen waarbij Mirre en ik nog oog in oog komen met een flinke triggerfish. Die schijnt te kunnen bijten en ik moet toegeven dat ik wel een beetje bang was, zo bang zelfs dat ik geen foto nam maar snel wegzwom toen deze op mij af kwam. De vis heeft zich echter gedragen en wij zijn met een voldaan gevoel door gaan reizen. Een zonsondergang op Koh Tao. Bamboe bij? We reizen nu verder langs Chumphon en Khao Sok richting Maleisië. We kunnen niks anders doen dan duiken op Koh Tao van harte aan te raden. De foto&#8217;s bij dit artikel zijn van Dean Nahum, Mirre &#38; Stefan van der Kamp. &#160; &#160; &#160;]]></description>
		<link>http://www.stefanvanderkamp.nl/2011/11/29/buiten-adem-leren-duiken-op-koh-tao/</link>
			</item>
	<item>
		<title>Samen op reis</title>
		<description><![CDATA[We staan op het punt om op reis te gaan. Op onze bruiloft vroegen we de genodigde gasten om een bijdrage voor deze reis. We waren erg blij met de cadeaus waarmee we een goed begin hadden om door te sparen. En nu is het zover. Drie maanden gaan we op ontdekkingsreis door de landen van Zuid-Oost Azië. De backpacks liggen klaar en het avontuur kan beginnen. Het samen reizen is ons twee jaar geleden al goed bevallen toen we door Zuid-Amerika reisden en onder andere Peru, Bolivia, Chili en Argentinië bezochten. We pakten het stokje na onze bruiloft op met het hiken van de West Highland Way in Schotland (waar je in dit bericht foto&#8217;s van ziet) en vliegen deze dagen naar Thailand. Daar begint de reis. &#160; Op deze plek proberen we jullie op de hoogte te houden van onze belevenissen in woord en beeld. Als we te klef zijn moet je het zeggen. &#160; &#160;]]></description>
		<link>http://www.stefanvanderkamp.nl/2011/11/11/samen-op-reis/</link>
			</item>
	<item>
		<title>Right Guy to be your Ride Guide: Ruben Versluis</title>
		<description><![CDATA[This year I met up a couple of times with Ruben Versluis in South-Africa &#38; Zanzibar. This is my profile of Ruben Versluis: the right guy as your ride guide.]]></description>
		<link>http://www.stefanvanderkamp.nl/2011/10/28/right-guy-to-be-your-ride-guide-ruben-versluis/</link>
			</item>
	<item>
		<title>Cross-Ski-grab at the Ørteren spot.</title>
		<description><![CDATA[The Norwegian snowkiter Bjørn Kaupang speeds up a ramp and grabs his skies nicely positioned in a cross. The snowkite season in Norway is nearly to start. Bjørn invited me for the season opening on the 25th of November.]]></description>
		<link>http://www.stefanvanderkamp.nl/2011/10/25/cross-ski-grab-at-the-%c3%b8rteren-spot/</link>
			</item>
	<item>
		<title>Bjørn Kaupang kitelooping a road</title>
		<description><![CDATA[This year I met up with Bjørn Kaupang in Norway. He is the most inspiring snowkiter I saw performing during my stay. One day I went out with him for a photoshoot which I will feature later on in the Big Picture section. For now watch the master kitelooping the only road that runs from east to west on the Hardangervidda plateau.]]></description>
		<link>http://www.stefanvanderkamp.nl/2011/10/18/bj%c3%b8rn-kaupang-kitelooping-a-road/</link>
			</item>
</channel>
</rss>

